Ισως να πρόλαβε να δει τις πινακίδες με τα ονόματα των δρόμων γύρω του. Μεσολογγίου και Τζαβέλλα - του περίφημου οπλαρχηγού των Σουλιωτών. Οι δύο ιστορικές έξοδοι των επαναστατημένων Ελλήνων. Και ύστερα έφυγε. Οχι ηρωικά. Αδικα. Ξαφνικά. Αναίτια.
Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος δεν ήταν ένας άνθρωπος «του περιθωρίου», όπως συνηθίζουμε να τους αποκαλούμε, ή ένας «γνωστός άγνωστος», όπως έγραψε στην ιστοσελίδα του το CNN. Ηταν ένας έφηβος 15 χρόνων, μαθητής της πρώτης Λυκείου, με σχετικά καλές επιδόσεις στα μαθήματα. Κάτοικος Παλαιού Ψυχικού, δευτερότοκο παιδί ευκατάστατης οικογένειας (σ.σ.: η αδερφή του είναι μαθήτρια τρίτης Λυκείου), φοίτησε από την πρώτη Δημοτικού μέχρι και την τρίτη Γυμνασίου στη Σχολή Μωραΐτη, ενώ από τον περασμένο Σεπτέμβριο φοιτούσε στο ιδιωτικό σχολείο «Ωθηση», στη Σταμάτα Αττικής. Μιλήσαμε με συμμαθητές του. Ενα τεράστιο «γιατί» κρεμόταν από τα χείλη τους. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι το χαμογελαστό παιδί, ο πάντα φιλικός, κοινωνικός και ευδιάθετος Αλέξανδρος δεν ήταν πια κοντά τους. Και δεν μπορούσαν να καταλάβουν τα «πώς» και τα «γιατί» του θανάτου του.
«Πάντα καθόταν και άκουγε τα προβλήματα των άλλων και είχε ένα δικό του, μοναδικό τρόπο να σου φτιάχνει τη διάθεση, ακόμα και αν ήσουν ράκος», μας εξομολογήθηκε μια φίλη του. «Ενα παιδί έξω καρδιά», όπως είπε. Οργανωμένος δεν ήταν σε κάποια ομάδα του αριστερού ή αναρχικού χώρου. «Απλά του άρεσε πού και πού να πηγαίνει σε καμιά πορεία ή διαδήλωση», υποστηρίζουν οι συμμαθητές του.
Ενθερμος οπαδός του Παναθηναϊκού, αλλά και ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο, έπαιζε σε γήπεδα 5χ5 με τους φίλους του με κάθε ευκαιρία που παρουσιαζόταν. Και δεν περιοριζόταν εκεί η ενασχόλησή του με τον αθλητισμό. Το σκι στα βουνά της Ελλάδας και του εξωτερικού βρισκόταν κάθε χειμώνα στο πρόγραμμά του, ενώ χρόνο έβρισκε και για το αγαπημένο του σκέιτμπορντ, στις πλατείες της Κηφισιάς και του Ψυχικού. Στα χόμπι του εντασσόταν και η μουσική, αφού είχε δημιουργήσει μαζί με φίλους του ένα ερασιτεχνικό μουσικό συγκρότημα, όπου ο ίδιος έπαιζε κιθάρα.
«Εγώ μια μέρα θα γίνω διάσημος. Θα μάθουν όλοι το όνομά μου. Θα το δεις…». Ενα προαίσθημα που επιβεβαιώθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο κρύβεται πίσω από τις τελευταίες κουβέντες του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. «Μία ημέρα προτού χάσει τη ζωή του μιλούσαμε για τα μελλοντικά μας σχέδια. Ανατριχιάζω όταν σκέφτομαι τα λόγια του Αλέξανδρου. “Εγώ δεν είμαι σίγουρος τι θα γίνω. Ξέρω μόνο ότι θα γίνω διάσημος…”», λέει η Αννα, φίλη του αδικοχαμένου εφήβου. «Είχε πολλά και διαφορετικά ενδιαφέροντα και συνδύαζε αντιφατικά χαρακτηριστικά: Εκανε πλάκες, ήταν “έξω καρδιά” αλλά και άνθρωπος που δεν ανοιγόταν εύκολα στον καθένα. Του άρεσε η ήρεμη μουσική του Αλκίνοου Ιωαννίδη αλλά και οι έντονοι ρυθμοί των Sex Pistols. Είχε πολλούς γνωστούς αλλά μόνο 2-3 ήταν οι κολλητοί του στους οποίους εμπιστευόταν όλα τα μυστικά του», αναφέρει η 15χρονη Παυλίνα. «Ο Αλέξανδρος δεν είχε ποτέ μπλεξίματα. Και είναι άδικο που χάθηκε σαν να ήταν μεγάλος κακοποιός…».
Στη Γαλλία, πριν από δύο χρόνια, εκατοντάδες άνθρωποι πορεύθηκαν σιωπηλοί στους δρόμους του παρισινού προαστίου Κλισί-σου-Μπουά για να τιμήσουν τη μνήμη του Μπούνα Τραορέ και του Ζιεντ Μπενά, των δύο ανήλικων που είχαν χάσει το φθινόπωρο του 2005 τη ζωή τους από ηλεκτροπληξία. Είχαν καταφύγει σε υποσταθμό ηλεκτρικής ενέργειας για να γλιτώσουν, σύμφωνα με μαρτυρίες, από την καταδίωξη αστυνομικών. Στις μπλούζες των περισσότερων διαδηλωτών μια φράση ήταν γραμμένη: «Νεκροί για το τίποτα».
Επιμέλεια :Hlias.
